Ο ώμος έχει το μεγαλύτερο εύρος κίνησης από κάθε άρθρωση του σώματος και πληρώνει γι’ αυτό με μειωμένη σταθερότητα. Οι περισσότερες παθήσεις του αντιμετωπίζονται σήμερα αρθροσκοπικά, ενώ η αρθροπλαστική επιφυλάσσεται για την προχωρημένη αρθρίτιδα και τα σύνθετα κατάγματα.
Μέσα από τομές λίγων χιλιοστών αποκαθίσταται η ρήξη του στροφικού πετάλου με άγκυρες, σταθεροποιείται η αστάθεια μετά από εξάρθρημα με συρραφή του επιχείλιου χόνδρου, αφαιρούνται οι ασβεστώσεις στην ασβεστοποιό τενοντίτιδα και απελευθερώνεται ο θύλακος στον παγωμένο ώμο όταν η συντηρητική αγωγή εξαντληθεί.
Η ανατομική αρθροπλαστική αντικαθιστά την κεφαλή του βραχιονίου και τη γληνοειδή με προθέσεις που μιμούνται τη φυσιολογική ανατομία, και ενδείκνυται όταν το στροφικό πέταλο είναι ακέραιο. Όταν το πέταλο έχει καταστραφεί, η ανάστροφη αρθροπλαστική αντιστρέφει τη γεωμετρία της άρθρωσης και αξιοποιεί τον δελτοειδή για να ανασηκώσει το χέρι — μια λύση που άλλαξε ριζικά την πρόγνωση για ασθενείς που παλαιότερα δεν είχαν επιλογή.
Ο ώμος είναι απαιτητικός μετεγχειρητικά. Ακολουθεί περίοδος προστασίας με ανάρτηση, στη συνέχεια παθητικό και έπειτα ενεργητικό εύρος κίνησης, και τέλος ενδυνάμωση. Το χρονοδιάγραμμα εκτείνεται σε τρεις έως έξι μήνες και η συνέπεια στη φυσικοθεραπεία μετράει όσο και το χειρουργείο.
Ο επίμονος πόνος στον ώμο που ξυπνά τη νύχτα και δεν υποχωρεί σε έξι εβδομάδες συντηρητικής αγωγής αξίζει απεικονιστικό έλεγχο.
να σε καθοδηγήσει σχετικά με τη πάθηση σου, για να επιλέξεις την καλύτερη δυνατή αντιμετώπισή της.
