Ασβεστοποιός Τενοντίτιδα Ώμου

Τι είναι η ασβεστοποιός τενοντίτιδα;

Ο ώμος κινείται και σταθεροποιείται από το στροφικό πέταλο: ένα σύμπλεγμα τεσσάρων τενόντων που περιβάλλουν την κεφαλή του βραχιονίου. Στην ασβεστοποιό τενοντίτιδα, εναποτίθενται εντός ενός ή περισσότερων από αυτούς τους τένοντες (συχνότερα στον υπερακάνθιο) κρύσταλλοι ασβεστίου, σχηματίζοντας ένα «ασβέστωμα».

Η ακριβής αιτία της εναπόθεσης δεν είναι πλήρως γνωστή. Το ασβέστωμα μπορεί να παραμείνει «σιωπηλό» για καιρό, αλλά όταν φλεγμαίνει ή όταν ο οργανισμός αρχίζει να το «απορροφά», μπορεί να προκαλέσει έντονο πόνο. Χαρακτηριστικά, η πάθηση εμφανίζει διαφορετικές φάσεις: μια φάση σχηματισμού, μια περίοδο ηρεμίας και μια φάση απορρόφησης, που είναι συχνά και η πιο επώδυνη.

Πού ακριβώς σχηματίζεται το ασβέστωμα στον ώμο

Γύρω από την κεφαλή του βραχιονίου τυλίγονται τέσσερις τένοντες που τη συγκρατούν στη θέση της και τη στρέφουν. Πάνω τους βρίσκεται το ακρώμιο, η οστέινη «στέγη» του ώμου, και ανάμεσα παρεμβάλλεται ένας λεπτός σάκος με υγρό, ο υπακρωμιακός θύλακος, που λειτουργεί σαν μαξιλάρι ολίσθησης.

Το ασβέστωμα δεν κάθεται πάνω στο οστό ούτε μέσα στην άρθρωση. Σχηματίζεται μέσα στο σώμα του τένοντα, συνήθως ένα με δύο εκατοστά πριν από το σημείο όπου αυτός προσφύεται στο βραχιόνιο. Έχει υφή που ποικίλλει ανάλογα με τη φάση: από σκληρή, σαν κιμωλία, έως μαλακή, σαν οδοντόκρεμα.

Ο πολύ έντονος πόνος της οξείας κρίσης οφείλεται κυρίως στον υπακρωμιακό θύλακο. Όταν το υλικό αρχίζει να διαλύεται και διαφεύγει προς τα εκεί, ο θύλακος αντιδρά με έντονη φλεγμονή. Ένα μεγάλο ασβέστωμα μπορεί επιπλέον να προσκρούει μηχανικά στο ακρώμιο κάθε φορά που σηκώνετε το χέρι.

Γιατί δημιουργείται η ασβεστοποιός τενοντίτιδα

Η ακριβής αιτία δεν είναι γνωστή. Η επικρατέστερη εξήγηση είναι ότι σε μια μικρή περιοχή του τένοντα, πιθανόν λόγω χαμηλής οξυγόνωσης, τα κύτταρα αλλάζουν συμπεριφορά και αρχίζουν να εναποθέτουν κρυστάλλους ασβεστίου (υδροξυαπατίτη). Πρόκειται για ενεργή διαδικασία των κυττάρων, με αρχή και τέλος, και όχι για «φθορά» του τένοντα.

Τρία πράγματα αξίζει να γνωρίζετε:

• Δεν προκαλείται από τραυματισμό ή από υπερβολική χρήση του χεριού, αν και η καταπόνηση μπορεί να πυροδοτήσει τον πόνο σε ένα ασβέστωμα που ήδη υπάρχει.
• Δεν σχετίζεται με το ασβέστιο της διατροφής ούτε με τα επίπεδα ασβεστίου στο αίμα.
• Εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα με διαβήτη ή διαταραχές του θυρεοειδούς, γι’ αυτό σε επίμονες ή αμφοτερόπλευρες περιπτώσεις ο ιατρός μπορεί να ζητήσει έναν βασικό εργαστηριακό έλεγχο.

Ποιους αφορά

Η ασβεστοποιός τενοντίτιδα εμφανίζεται συχνότερα σε ενήλικες ηλικίας 30-60 ετών και είναι κάπως συχνότερη στις γυναίκες. Μπορεί να σχετίζεται με ορισμένες μεταβολικές διαταραχές, αν και συχνά εμφανίζεται χωρίς σαφή προδιαθεσικό παράγοντα. Σε ένα ποσοστό ασθενών, μπορεί να προσβάλλει και τους δύο ώμους.

Κλινική εικόνα και συμπτώματα

Τα συμπτώματα ποικίλλουν σημαντικά ανάλογα με τη φάση της νόσου:

• Έντονος πόνος, που στην οξεία φάση (φάση απορρόφησης) μπορεί να είναι πολύ έντονος, ακόμα και ανυπόφορος, εμφανιζόμενος συχνά αιφνίδια.
• Πόνος που επιδεινώνεται με την κίνηση του ώμου, ιδίως κατά την ανύψωση του χεριού.
• Νυχτερινός πόνος, που διαταράσσει τον ύπνο.
• Περιορισμός της κίνησης και δυσκαμψία.

Σε άλλες φάσεις, ο πόνος μπορεί να είναι πιο ήπιος και χρόνιος, ή και να απουσιάζει, με το ασβέστωμα να ανακαλύπτεται τυχαία σε ακτινογραφία.

Οι φάσεις της νόσου αναλυτικά

Η κατανόηση των φάσεων της ασβεστοποιού τενοντίτιδας βοηθά να εξηγηθεί η ιδιαίτερη συμπεριφορά της. Η νόσος δεν είναι στατική, εξελίσσεται μέσα από διακριτές φάσεις:

• Φάση σχηματισμού: Τα άλατα ασβεστίου αρχίζουν να εναποτίθενται στον τένοντα. Σε αυτή τη φάση, τα συμπτώματα μπορεί να είναι ήπια ή και να απουσιάζουν.
• Φάση ηρεμίας: Το ασβέστωμα έχει σχηματιστεί και παραμένει σταθερό. Μπορεί να προκαλεί ήπιο, χρόνιο πόνο ή να είναι εντελώς ασυμπτωματικό.
• Φάση απορρόφησης: Ο οργανισμός αρχίζει να «απορροφά» το ασβέστωμα. Παραδόξως, αυτή η φάση, που ουσιαστικά σηματοδοτεί την υποχώρηση της νόσου, είναι και η πιο επώδυνη, καθώς συνοδεύεται από έντονη φλεγμονή. Ο πόνος μπορεί να είναι αιφνίδιος και πολύ έντονος.

Αυτή η φυσική πορεία εξηγεί γιατί η πάθηση έχει την τάση να αυτοϊάται: το ασβέστωμα, τελικά, απορροφάται. Η γνώση της φάσης στην οποία βρίσκεται ο ασθενής βοηθά τον ιατρό να επιλέξει την κατάλληλη αντιμετώπιση.

Τα κρουστικά κύματα (ESWT)

Μια από τις αποτελεσματικές μη επεμβατικές μεθόδους για την ασβεστοποιό τενοντίτιδα είναι η θεραπεία με κρουστικά κύματα (Extracorporeal Shock Wave Therapy). Πρόκειται για μια εξωσωματική μέθοδο, κατά την οποία κύματα ενέργειας κατευθύνονται στην περιοχή του ασβεστώματος.

Ο μηχανισμός δράσης είναι διπλός: τα κρουστικά κύματα «διασπούν» το ασβέστωμα, διευκολύνοντας την απορρόφησή του, ενώ παράλληλα διεγείρουν την τοπική αιμάτωση και τις διαδικασίες επούλωσης. Η μέθοδος είναι μη επεμβατική, εφαρμόζεται σε συνεδρίες και μπορεί να προσφέρει σημαντική ανακούφιση σε επιλεγμένους ασθενείς, αποτελώντας μια χρήσιμη επιλογή ανάμεσα στη φαρμακευτική αγωγή και τις πιο επεμβατικές μεθόδους.

Διάγνωση

Η διάγνωση είναι κατά κανόνα εύκολη. Οι ακτινογραφίες αναδεικνύουν με σαφήνεια το ασβέστωμα, τη θέση και το μέγεθός του. Ο υπέρηχος είναι επίσης πολύ χρήσιμος, καθώς εντοπίζει το ασβέστωμα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και θεραπευτικά (καθοδηγώντας ορισμένες παρεμβάσεις). Η μαγνητική τομογραφία χρησιμοποιείται σε επιλεγμένες περιπτώσεις, για την εκτίμηση της κατάστασης των τενόντων.

Τι αξιολογεί ο ιατρός στο ασβέστωμα: μέγεθος, μορφή, θέση

Η απλή επιβεβαίωση ότι υπάρχει ασβέστωμα δεν αρκεί. Για να επιλεγεί η θεραπεία, ο ιατρός εκτιμά:

• Τη μορφή στην ακτινογραφία: ένα πυκνό ασβέστωμα με σαφή όρια βρίσκεται συνήθως σε φάση ηρεμίας και μπορεί να παραμείνει έτσι για καιρό. Ένα «νεφελώδες», με ασαφή περιγράμματα, δείχνει ότι έχει ξεκινήσει η απορρόφηση.
• Το μέγεθος: τα μεγαλύτερα ασβεστώματα είναι πιο πιθανό να δίνουν μηχανική ενόχληση και επίμονα συμπτώματα.
• Τη θέση: ποιον τένοντα αφορά και αν υπάρχουν περισσότερες από μία εστίες. Χρειάζονται λήψεις σε διαφορετικές στροφές του βραχίονα, γιατί ορισμένες εναποθέσεις κρύβονται πίσω από το οστό.
• Την κατάσταση του τένοντα γύρω του: ο υπέρηχος δείχνει επιπλέον αν ο θύλακος έχει υγρό και αν ο τένοντας είναι ακέραιος.

Στην κλινική εξέταση ο πόνος εμφανίζεται συνήθως σε ένα «τόξο» της ανύψωσης, περίπου στο ύψος του ώμου, και στην πίεση ακριβώς κάτω από την άκρη του ακρωμίου. Ένα ασβέστωμα που βρέθηκε τυχαία και δεν πονά δεν χρειάζεται θεραπεία.

Ασβεστοποιός τενοντίτιδα ή κάτι άλλο; Η διαφορική διάγνωση

Ο αιφνίδιος, έντονος πόνος στον ώμο χωρίς τραυματισμό έχει και άλλες πιθανές αιτίες:

• Ρήξη τένοντα: στη ρήξη του στροφικού πετάλου κυριαρχεί η αδυναμία στην ανύψωση και στην έξω στροφή, συχνά μετά από πτώση ή σε μεγαλύτερη ηλικία. Η ακτινογραφία δεν δείχνει εναπόθεση. Οι δύο παθήσεις σπάνια συνυπάρχουν, όμως ο υπέρηχος ή η μαγνητική το ξεκαθαρίζουν.
• Συμφυτική θυλακίτιδα: ο παγωμένος ώμος εξελίσσεται πιο αργά και περιορίζει την κίνηση προς κάθε κατεύθυνση, ακόμη και όταν τη δοκιμάζει ο ιατρός. Μπορεί πάντως να ακολουθήσει μια κρίση ασβεστώματος, αν ο ώμος μείνει ακίνητος για εβδομάδες.
• Αρθρίτιδα: η οστεοαρθρίτιδα στον ώμο δίνει χρόνιο πόνο με τριγμό και χαρακτηριστικές αλλοιώσεις του οστού στην ακτινογραφία.
• Σηπτική αρθρίτιδα ή ουρική αρθρίτιδα: όταν ο ώμος είναι ζεστός και πρησμένος και υπάρχει πυρετός, χρειάζεται επείγων εργαστηριακός έλεγχος. Η οξεία κρίση ασβεστώματος μπορεί να μοιάζει πολύ με λοίμωξη.
• Πόνος από τον αυχένα: συνοδεύεται συνήθως από μούδιασμα στο χέρι και αλλάζει με τις κινήσεις του κεφαλιού.

Για τις υπόλοιπες αιτίες πόνου στην περιοχή μπορείτε να δείτε συνολικά τις παθήσεις του ώμου.

Θεραπεία

Η μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων ασβεστοποιού τενοντίτιδας αντιμετωπίζεται επιτυχώς με συντηρητικά μέσα, καθώς η πάθηση έχει την τάση να αυτοϊάται με τον χρόνο, καθώς το ασβέστωμα απορροφάται.

Συντηρητική αντιμετώπιση

Περιλαμβάνει αντιφλεγμονώδη φαρμακευτική αγωγή και αναλγητικά για τον έλεγχο του πόνου, φυσικοθεραπεία για τη διατήρηση του εύρους κίνησης, και, σε πιο έντονες περιπτώσεις, τοπικές εγχύσεις. Μια ιδιαίτερα αποτελεσματική παρέμβαση είναι η παρακέντηση και έκπλυση του ασβεστώματος υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση (barbotage), κατά την οποία το ασβέστωμα «σπάει» και απομακρύνεται. Χρησιμοποιούνται επίσης τα κρουστικά κύματα (ESWT), που διεγείρουν την απορρόφηση του ασβεστώματος.

Τι να κάνετε στην οξεία κρίση ασβεστοποιού τενοντίτιδας

Η κρίση ξεκινά συχνά τη νύχτα και μέσα σε λίγες ώρες ο ώμος δεν κουνιέται. Μέχρι να εξεταστείτε:

• Ξεκουράστε το χέρι: ένας αναρτήρας για 2 έως 3 ημέρες ανακουφίζει. Όχι περισσότερο, για να μη σφίξει ο ώμος.
• Πάγος: 15 έως 20 λεπτά, αρκετές φορές την ημέρα, με ύφασμα ανάμεσα στον πάγο και το δέρμα.
• Θέση ύπνου: μισοκαθιστή, με μαξιλάρι κάτω από τον αγκώνα. Η πλήρης κατάκλιση συνήθως επιδεινώνει τον πόνο.
• Φάρμακα: αναλγητικά ή αντιφλεγμονώδη μόνο σύμφωνα με τις οδηγίες ιατρού ή φαρμακοποιού, ιδίως αν έχετε πρόβλημα στο στομάχι, στα νεφρά ή παίρνετε αντιπηκτικά.
• Ήπια κίνηση: μόλις ο πόνος το επιτρέψει, αφήστε το χέρι να κρέμεται και να κάνει μικρούς κύκλους.

Όταν ο πόνος δεν ελέγχεται, μια έγχυση κορτικοστεροειδούς στον υπακρωμιακό χώρο δίνει συνήθως γρήγορη ανακούφιση. Αν υπάρχει πυρετός ή ο ώμος είναι κόκκινος και ζεστός, ζητήστε εξέταση την ίδια ημέρα.

Πώς γίνεται η υπερηχογραφικά καθοδηγούμενη έκπλυση του ασβεστώματος

Η έκπλυση (barbotage ή lavage) γίνεται στο ιατρείο και διαρκεί συνήθως 20 έως 30 λεπτά. Με τον υπέρηχο ο ιατρός εντοπίζει το ασβέστωμα και αναισθητοποιεί τοπικά το δέρμα και τον θύλακο. Στη συνέχεια προωθεί μία ή δύο βελόνες μέσα στην εναπόθεση και, με επαναλαμβανόμενες εγχύσεις και αναρροφήσεις φυσιολογικού ορού ή τοπικού αναισθητικού, διαλύει και απομακρύνει όσο υλικό είναι δυνατόν. Στο τέλος χορηγείται συνήθως κορτικοστεροειδές στον υπακρωμιακό θύλακο, για να προληφθεί η φλεγμονώδης αντίδραση των επόμενων ημερών.

Δεν χρειάζεται να αφαιρεθεί ολόκληρο το ασβέστωμα. Η διάτρησή του αρκεί συχνά για να κινητοποιήσει την απορρόφηση του υπολοίπου από τον οργανισμό. Η μέθοδος αποδίδει καλύτερα στα μαλακά ασβεστώματα. Στα πολύ σκληρά και πυκνά η αναρρόφηση είναι δυσκολότερη.

Μετά τη διαδικασία επιστρέφετε στο σπίτι. Για 1 έως 2 ημέρες ο ώμος μπορεί να πονά περισσότερο και συστήνεται πάγος και αποφυγή βάρους για περίπου μία εβδομάδα. Ακολουθεί επανέλεγχος με ακτινογραφία ή υπέρηχο μετά από μερικές εβδομάδες.

Ασκήσεις όταν υποχωρήσει ο πόνος

Η φυσικοθεραπεία δεν διαλύει το ασβέστωμα. Ο ρόλος της είναι να επαναφέρει την κίνηση που χάθηκε στην επώδυνη περίοδο και να διορθώσει τον τρόπο που δουλεύει ο ώμος. Ξεκινά με υποβοηθούμενες κινήσεις και διατάσεις του οπίσθιου θυλάκου, και συνεχίζει με ενδυνάμωση των μυών που σταθεροποιούν την ωμοπλάτη και των στροφέων με λάστιχο, πάντα κάτω από το ύψος του ώμου στην αρχή. Οι ασκήσεις πάνω από το κεφάλι προστίθενται τελευταίες.

Χειρουργική αντιμετώπιση

Σε σπάνιες, ανθεκτικές περιπτώσεις που δεν ανταποκρίνονται στη συντηρητική αγωγή, το ασβέστωμα μπορεί να αφαιρεθεί αρθροσκοπικά. Πρόκειται για μια ελάχιστα επεμβατική επέμβαση με πολύ καλά αποτελέσματα.

Αρθροσκοπική αφαίρεση ασβεστώματος: τι περιλαμβάνει και πώς είναι η ανάρρωση

Η επέμβαση συζητείται όταν τα συμπτώματα επιμένουν για περίπου 6 μήνες ή περισσότερο παρά τη συντηρητική αγωγή και τις στοχευμένες παρεμβάσεις, και το ασβέστωμα παραμένει αμετάβλητο στον απεικονιστικό έλεγχο.

Μέσα από δύο ή τρεις οπές λίγων χιλιοστών ο χειρουργός εντοπίζει την εναπόθεση, ανοίγει τον τένοντα κατά μήκος των ινών του και αφαιρεί το υλικό. Ο φλεγμαίνων θύλακος καθαρίζεται και, αν το ακρώμιο πιέζει τους τένοντες, μπορεί να γίνει αποσυμπίεση. Όταν το κενό που αφήνει ένα μεγάλο ασβέστωμα είναι σημαντικό, ο τένοντας συρράπτεται. Η τεχνική, η αναισθησία και η νοσηλεία περιγράφονται αναλυτικά στη σελίδα για την αρθροσκόπηση ώμου.

• Πρώτες 1 έως 2 εβδομάδες: αναρτήρας για άνεση, εκκρεμοειδείς και υποβοηθούμενες κινήσεις από τις πρώτες ημέρες.
• 2η έως 6η εβδομάδα: ενεργητική κίνηση και σταδιακή ανάκτηση του εύρους.
• Μετά την 6η εβδομάδα: ενδυνάμωση. Αν χρειάστηκε συρραφή του τένοντα, το πρόγραμμα είναι πιο αργό και προστατευτικό.

Η ανακούφιση από τον πόνο είναι συνήθως ικανοποιητική, αλλά η πλήρης ανάρρωση διαρκεί περισσότερο από ό,τι μετά τις μη χειρουργικές μεθόδους και ορισμένοι ασθενείς εμφανίζουν παροδική δυσκαμψία. Αν σας έχει προταθεί χειρουργείο και θέλετε να επιβεβαιώσετε ότι έχουν εξαντληθεί οι υπόλοιπες επιλογές, έχει νόημα μια δεύτερη γνώμη από ειδικό χειρουργό.

Πρόγνωση

Η πρόγνωση της ασβεστοποιού τενοντίτιδας είναι κατά κανόνα εξαιρετική. Παρότι η οξεία φάση μπορεί να είναι ιδιαίτερα επώδυνη, η πάθηση τείνει να υποχωρεί, συχνά και αυτόματα, καθώς το ασβέστωμα απορροφάται από τον οργανισμό. Με τη σωστή συντηρητική αντιμετώπιση, οι περισσότεροι ασθενείς ανακουφίζονται πλήρως, χωρίς μόνιμες επιπτώσεις στη λειτουργία του ώμου.

Εργασία και άθληση με ασβεστοποιό τενοντίτιδα

Εκτός οξείας κρίσης, οι περισσότεροι ασθενείς εργάζονται κανονικά. Όσοι δουλεύουν με τα χέρια ψηλά (ελαιοχρωματιστές, ηλεκτρολόγοι, κομμωτές) ωφελούνται από συχνά διαλείμματα και, όπου γίνεται, από εργασία στο ύψος του στήθους. Μετά από κρίση ή έκπλυση, η εργασία γραφείου είναι εφικτή σε λίγες ημέρες, ενώ η βαριά χειρωνακτική εργασία χρειάζεται συνήθως 1 έως 2 εβδομάδες.

Στην άθληση, τα αθλήματα με κίνηση πάνω από το κεφάλι (κολύμβηση, τένις, βόλεϊ, βάρη) είναι εκείνα που ενοχλούν περισσότερο. Δεν απαγορεύονται όταν ο ώμος είναι ήρεμος, αλλά η επιστροφή γίνεται σταδιακά και με οδηγό τον πόνο. Το περπάτημα, το τρέξιμο και το ποδήλατο συνεχίζονται ελεύθερα.

Μύθοι και αλήθειες για το ασβέστωμα στον ώμο

• «Είναι άλατα και θα φύγουν με μασάζ ή αλοιφές.» Η εναπόθεση βρίσκεται βαθιά μέσα στον τένοντα. Οι επαλείψεις και οι μαλάξεις μπορεί να ανακουφίσουν πρόσκαιρα, δεν τη διαλύουν.
• «Όσο πιο μεγάλο το ασβέστωμα, τόσο πιο πολύ πονάει.» Ο πόνος εξαρτάται κυρίως από τη φάση. Ένα μικρό ασβέστωμα που απορροφάται πονά περισσότερο από ένα μεγάλο σε ηρεμία.
• «Αφού φάνηκε ασβέστωμα, αυτό φταίει σίγουρα.» Ασβεστώματα βρίσκονται και σε ώμους που δεν πονούν. Η κλινική εξέταση δείχνει αν το εύρημα εξηγεί τα συμπτώματα.
• «Χρειάζεται οπωσδήποτε να βγει.» Στους περισσότερους ασθενείς απορροφάται ή παύει να ενοχλεί χωρίς αφαίρεση.

Για κλινική εξέταση και υπερηχογραφικό έλεγχο μπορείτε να προγραμματίσετε ραντεβού στα ιατρεία του Δρ. Τσαρούχα σε Αθήνα, Πετρούπολη, Χανιά και Ηράκλειο.

Κόστος αντιμετώπισης

Το κόστος εξαρτάται από το είδος της αντιμετώπισης (φαρμακευτική αγωγή, φυσικοθεραπεία, κρουστικά κύματα, barbotage ή, σπανιότερα, αρθροσκοπική αφαίρεση), τον αριθμό των συνεδριών ή παρεμβάσεων, και την ασφαλιστική κάλυψη. Η ακριβής ενημέρωση γίνεται εξατομικευμένα, μετά την κλινική εκτίμηση. Το ιατρείο είναι στη διάθεσή σας για κάθε σχετική πληροφορία.

Περισσότερα για τους παράγοντες που καθορίζουν το κόστος και για την κάλυψη από ασφαλιστικούς φορείς: Κόστος επεμβάσεων.

Πότε να απευθυνθείτε σε ιατρό

Ο έντονος, αιφνίδιος πόνος στον ώμο, ιδίως όταν εμφανίζεται χωρίς προηγούμενο τραυματισμό και περιορίζει σοβαρά την κίνηση, πρέπει να αξιολογείται από Ορθοπαιδικό. Αν και η ασβεστοποιός τενοντίτιδα έχει καλή πρόγνωση, η σωστή διάγνωση είναι σημαντική, τόσο για την επιβεβαίωση της πάθησης όσο και για τον αποκλεισμό άλλων αιτίων πόνου στον ώμο.

Η έγκαιρη εκτίμηση επιτρέπει την κατάλληλη αντιμετώπιση, ιδίως στην επώδυνη φάση, ώστε ο ασθενής να ανακουφιστεί ταχύτερα, χωρίς περιττή ταλαιπωρία.

Συχνές ερωτήσεις

Γιατί πονάει τόσο έντονα η ασβεστοποιός τενοντίτιδα;

Ο πιο έντονος πόνος εμφανίζεται συνήθως στη φάση κατά την οποία ο οργανισμός «απορροφά» το ασβέστωμα, η οποία συνοδεύεται από έντονη φλεγμονή. Αυτή η φάση, αν και επώδυνη, είναι και ένδειξη ότι το ασβέστωμα υποχωρεί.

Θα υποχωρήσει μόνη της;

Στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων, ναι. Η πάθηση έχει την τάση να αυτοϊάται καθώς το ασβέστωμα απορροφάται. Η συντηρητική αντιμετώπιση βοηθά στον έλεγχο του πόνου και επιταχύνει την υποχώρηση.

Τι είναι το barbotage;

Είναι μια παρέμβαση υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση, κατά την οποία το ασβέστωμα παρακεντάται και εκπλένεται, ώστε να απομακρυνθεί. Είναι αποτελεσματική σε επιλεγμένες περιπτώσεις.

Χρειάζεται συχνά χειρουργείο;

Όχι. Η χειρουργική (αρθροσκοπική) αφαίρεση επιφυλάσσεται για τις σπάνιες, ανθεκτικές περιπτώσεις που δεν ανταποκρίνονται στη συντηρητική αγωγή.

Καλύπτεται το κόστος από την ασφάλεια;

Η κάλυψη εξαρτάται από το είδος της αντιμετώπισης και το ασφαλιστήριο. Το ιατρείο μπορεί να σας ενημερώσει αναλυτικά.

Πόσο διαρκεί η ασβεστοποιός τενοντίτιδα;

Η διάρκεια ποικίλλει σημαντικά. Η νόσος εξελίσσεται μέσα από φάσεις και, τελικά, το ασβέστωμα απορροφάται, συχνά και αυτόματα. Η οξεία, επώδυνη φάση διαρκεί κατά κανόνα εβδομάδες, ενώ η συνολική πορεία μπορεί να είναι μεγαλύτερη.

Επανεμφανίζεται μετά τη θεραπεία;

Στη μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων, μόλις το ασβέστωμα απορροφηθεί ή αφαιρεθεί, η πάθηση δεν υποτροπιάζει. Σε ορισμένους ασθενείς, ωστόσο, μπορεί να εμφανιστεί ασβέστωμα και σε άλλο σημείο ή στον άλλο ώμο.

Φταίει το γάλα ή τα συμπληρώματα ασβεστίου για το ασβέστωμα στον ώμο;

Όχι. Η εναπόθεση στον τένοντα είναι τοπική διαδικασία των κυττάρων του και δεν έχει σχέση με το πόσο ασβέστιο προσλαμβάνετε. Τα γαλακτοκομικά και τα συμπληρώματα ασβεστίου ή βιταμίνης D δεν δημιουργούν ασβέστωμα ούτε το μεγαλώνουν. Αν τα παίρνετε για την οστεοπόρωση, δεν υπάρχει λόγος να τα διακόψετε. Οποιαδήποτε αλλαγή στην αγωγή σας γίνεται μόνο σε συνεννόηση με τον ιατρό που την έχει συστήσει.

Πονάει το barbotage;

Η διαδικασία γίνεται με τοπική αναισθησία και είναι καλά ανεκτή από τους περισσότερους ασθενείς. Νιώθετε το τσίμπημα της αναισθησίας και κατόπιν πίεση ή βάρος στον ώμο, όχι οξύ πόνο. Όταν περάσει η αναισθησία, ο ώμος μπορεί να πονά περισσότερο για 1 έως 2 ημέρες. Αυτό αντιμετωπίζεται με πάγο και απλά αναλγητικά και δεν σημαίνει ότι η παρέμβαση απέτυχε.

Μπορεί το ασβέστωμα να σκίσει τον τένοντα του ώμου;

Κατά κανόνα όχι. Η ασβεστοποιός τενοντίτιδα εμφανίζεται συνήθως σε τένοντα που κατά τα άλλα είναι ακέραιος και, όταν η εναπόθεση απορροφηθεί, ο ιστός επουλώνεται. Η πλήρης ρήξη στο ίδιο σημείο είναι ασυνήθιστη. Αν μετά την υποχώρηση του πόνου παραμένει αδυναμία στην ανύψωση του χεριού, ο ιατρός ελέγχει τον τένοντα με υπέρηχο ή μαγνητική τομογραφία.

Πόσες συνεδρίες κρουστικών κυμάτων χρειάζονται για το ασβέστωμα;

Δεν υπάρχει ένας αριθμός για όλους. Συνήθως προγραμματίζεται ένας μικρός κύκλος λίγων συνεδριών, με μεσοδιάστημα περίπου μίας εβδομάδας, και το αποτέλεσμα εκτιμάται μερικές εβδομάδες αργότερα με κλινική εξέταση και ακτινογραφία. Η ανταπόκριση εξαρτάται από το μέγεθος και τη σκληρότητα της εναπόθεσης. Ο ιατρός καθορίζει το πρωτόκολλο και αποφασίζει αν χρειάζεται επανάληψη ή άλλη μέθοδος.