Οι παθήσεις του ισχίου δεν εκδηλώνονται πάντα με τον ίδιο τρόπο. Άλλοτε ξεκινούν με μια ενόχληση στη βουβωνική χώρα μετά από περπάτημα και άλλοτε με δυσκαμψία το πρωί, που υποχωρεί μέσα στην ημέρα.
Επειδή το ισχίο σηκώνει το βάρος του σώματος σε κάθε βήμα, ακόμη και μικρές βλάβες του χόνδρου μεταφράζονται γρήγορα σε περιορισμό της κίνησης. Το ζητούμενο, επομένως, είναι να αναγνωρίσετε έγκαιρα ποια συμπτώματα δείχνουν απλή καταπόνηση και ποια σοβαρή πάθηση.
Στον οδηγό αυτό θα δείτε τι σημαίνει κάθε σύμπτωμα, πώς τεκμηριώνεται η διάγνωση και πότε η συντηρητική αγωγή δεν αρκεί. Για την πλήρη λίστα των παθήσεων, δείτε την ενότητα παθήσεις ισχίου.

Η εντόπιση του πόνου είναι η πρώτη διαγνωστική πληροφορία. Ο πόνος που προέρχεται από την ίδια την άρθρωση εντοπίζεται τυπικά στη βουβωνική χώρα, ενώ ο πόνος στην έξω πλευρά σχετίζεται συνήθως με τους τένοντες και τους θυλάκους γύρω από τον μείζονα τροχαντήρα.
Ορισμένα ευρήματα ξεχωρίζουν μια απλή καταπόνηση από μια πάθηση που χρειάζεται οργανωμένη αντιμετώπιση:
Η έγκαιρη διάγνωση περιορίζει την εξέλιξη της βλάβης και διευρύνει τις θεραπευτικές επιλογές, ιδιαίτερα στην οστεονέκρωση και στη δυσπλασία, όπου ο χρόνος παρέμβασης καθορίζει το αποτέλεσμα.
Οι παθήσεις του ισχίου μπορεί να είναι εκφυλιστικές, φλεγμονώδεις ή τραυματικές. Οι συνηθέστεροι επιβαρυντικοί παράγοντες είναι:
Η κλινική εξέταση ελέγχει το εύρος κίνησης, τα σημεία πρόσκρουσης και τη σταθερότητα της λεκάνης κατά τη βάδιση. Ο απεικονιστικός έλεγχος επιβεβαιώνει την υποψία:
Οι ήπιες και οι πρώιμες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται συντηρητικά, με φαρμακευτική αγωγή για τον έλεγχο του πόνου, στοχευμένη φυσικοθεραπεία, ενδυνάμωση των γλουτιαίων και ρύθμιση του σωματικού βάρους. Η τροποποίηση των δραστηριοτήτων και η άσκηση χαμηλής φόρτισης διατηρούν την κινητικότητα χωρίς να επιβαρύνουν την άρθρωση.
Η χειρουργική αντιμετώπιση τίθεται στο τραπέζι όταν ο πόνος δεν ελέγχεται, η λειτουργικότητα περιορίζεται σημαντικά ή η βλάβη είναι προχωρημένη. Ανάλογα με την πάθηση επιλέγεται:
Στο ιατρείο εφαρμόζεται η μέθοδος ASI, μια τεχνική ελάχιστης επεμβατικότητας χωρίς αποκοπή μυών, που επιτρέπει ταχύτερη κινητοποίηση και μικρότερη διάρκεια νοσηλείας.

Η φθορά δεν αναστρέφεται, μπορεί όμως να επιβραδυνθεί. Βοηθούν η διατήρηση φυσιολογικού βάρους, η τακτική άσκηση με έμφαση στην ευλυγισία και την ενδυνάμωση, η αποφυγή απότομων στροφικών κινήσεων και η αντιμετώπιση παθήσεων που επιβαρύνουν τα οστά, όπως η οστεοπόρωση.
Η οστεοαρθρίτιδα, δηλαδή η προοδευτική φθορά του αρθρικού χόνδρου. Εμφανίζεται κυρίως μετά την πέμπτη δεκαετία, αλλά μπορεί να εκδηλωθεί νωρίτερα σε ασθενείς με δυσπλασία ή προηγούμενο τραυματισμό.
Ο πόνος του ισχίου εντοπίζεται τυπικά στη βουβωνική χώρα και επιδεινώνεται στη φόρτιση και στις στροφικές κινήσεις. Ο πόνος της μέσης αντανακλά προς τον γλουτό και το πίσω μέρος του μηρού και συχνά συνοδεύεται από μούδιασμα.
Ναι. Η αντανάκλαση του πόνου στο μπροστινό μέρος του μηρού και στο γόνατο είναι συχνή, γι αυτό ο έλεγχος του ισχίου περιλαμβάνεται στη διερεύνηση κάθε ανεξήγητου πόνου γόνατος.
Δεν υπάρχει αυστηρό ηλικιακό όριο. Η απόφαση βασίζεται στη βαρύτητα των συμπτωμάτων, στον βαθμό της φθοράς και στον περιορισμό της καθημερινότητας, όχι μόνο στην ηλικία.
Ο Ορθοπαιδικός Χειρουργός Ιωάννης Τσαρούχας ασχολείται συστηματικά με τις παθήσεις του ισχίου και την αρθροπλαστική ελάχιστης επεμβατικότητας. Για αξιολόγηση των συμπτωμάτων σας, επικοινωνήστε με το ιατρείο.
να σε καθοδηγήσει σχετικά με τη πάθηση σου, για να επιλέξεις την καλύτερη δυνατή αντιμετώπισή της.